Berichten van de grens

In Het Dolhuys, nationaal museum van de psychiatrie, exposeert Galerie Tanya Rumpff werk van drie kunstenaars die de menselijke psyche elk vanuit hun eigen invalshoek benaderen. Ze zoeken de grens op tussen het ik en de ander, tussen het zogenaamd normale en de waanzin, tussen het bewuste en het onderbewuste. Alledrie gaan zij intuïtief te werk en geven zij tijdens het werkproces veel ruimte aan het onbedachte. Ook zijn zij alledrie geïnteresseerd in het scheppen van een eigen wereld of laten ze zich inspireren door mensen die dat doen.

De gerenommeerde Emo Verkerk (1955) zoekt altijd bijzondere figuren voor zijn portretten, zoals Primo Levi, Foucault en Joseph Roth. Tegelijkertijd weerspiegelt elk portret de emotionele toestand van de schilder, en is daarmee een autobiografisch werk. In de catalogus van de expositie Emo Verkerk. De 100 mooiste tekeningen, nog t/m 1 november 2009 in het GEM (Den Haag) zegt hij dat zijn portretten transformaties zijn van de twee geestestoestanden manie en depressie.

Joost van den Toorn (1954) staat bekend om zijn tegendraadse bronzen en keramiek. In een mengeling van oude symbolen en populaire beeldtaal geeft hij uitdrukking aan de thema's dood, religie en seks. Zijn interesse voor outsiderkunst is zichtbaar in zijn werk, waarin hij vaak de grenzen van de waanzin onderzoekt. Wat hij maakt en wat hem inspireert (waaronder ook gotiek en etnografica) moet in de eerste plaats bezield zijn.

Heddy-John Appeldoorn (1975) vertegenwoordigt in dit gezelschap de jongere generatie.
In prachtige heldere kleuren schildert hij een binnenwereld waarin fabeldieren, brullende monsters en vogels vertellen over de duistere kanten van het menszijn. Hij is een virtuoos schilder, die het onderbewustzijn naar de oppervlakte brengt en onze dromen en nachtmerries voelbaar maakt.